Verlangens

(door Tom - redacteur bij Cerebraal Nieuws)  

Mensen draaien rond in de cirkel van verlangen, korte bevrediging en nieuw verlangen. Wij mensen willen veel bereiken in het toch maar korte leven. Als een doel dan bereikt is treedt er een korte bevrediging op. Maar al snel daarop komt er een nieuw verlangen. Dit omdat we altijd meer willen..

Door mijn hersenletsel is alles uit proporties getrokken. Zo ook dit proces. Het is versneld. Bijna direct na de korte bevrediging doemt er een nieuw verlangen op. Dit zorgt er voor dat ik nooit pas kan houden en rustig geniet van wat ik heb. Tenminste: als ik me dit niet genoeg realiseer. Zo verlang ik bijvoorbeeld steeds naar nieuwe films en heb ik onderhand meer films dan ik kan kijken in de tijd die ik heb. Zo gaat dat ook bij boeken, games en andere dingen.

Op zich is het een gezond proces alleen hoort het niet zo extreem te zijn. Door realisatie hiervan kun je jezelf in behandeling nemen waar nodig. Misschien met behulp van een buitenstaander maar door de realisatie ben je al heel ver. Dit heet ook wel zelfreflectie.

Het is niet makkelijk helemaal alleen alles te realiseren in het leven. Dit gaat ook op als het gaat om het in bedwang houden van je verlangens. Het is een goede oefening om gewoon eens na te gaan wat je hebt bereikt en even niet te denken aan wat je allemaal nog wil bereiken. Natuurlijk is het goed om met de toekomst bezig te zijn en met wat je wilt in het leven, alleen kan dit ook uit de hand lopen. En dit geldt niet alleen voor mensen met een hersenletsel maar misschien hebben die als doelgroep er meer moeite mee.

Het is best goed om zo veel te verlangen en te willen dus ik ga hier heerlijk mee door maar hopelijk binnenkort op een lager tempo. Minder krampachtig en dwangmatig zeg maar. Minder moeten en soepeler omgaan met dingen. Dus verwachtingen minder hoog stellen zodat je sneller tevreden bent met wat je hebt. Als ik even stil sta (daar moet ik hard mijn best voor doen) realiseer ik me dat ik het beter dan gewoon goed heb.

Dood vermoeiend, die nah'ers

Dat zullen mensen vast wel denken en zeggen. Omdat het altijd raak is met die nah'ers. Hij of zij is te druk, agressief, praat te veel, vergeet te veel en ga zo maar door. Toch maar lastig die mensen met nah.

Maar, wat de mensen zich niet realiseren: dat het voor de mensen met nah zèlf vooral vermoeiend is. Die kampen er dag en nacht en de rest van hun leven mee. De aanhoudende vermoeidheid, impulsieve acties, neuroses, vergeetachtigheid, enz. Mensen staan vaak te weinig stil bij voor wie het echt vervelend is. Het steeds maar uitleggen, verklaren en aanpassen aan de wereld.

Gelukkig zijn er mensen die zich dit wel realiseren en beamen. Het streven is meer bekendheid te geven aan de problemen die bij een niet-aangeboren hersenletsel komen kijken. Hierdoor hopen we op meer begrip in de wereld die toch ingewikkeld blijft voor de mensen met nah.

Reageren? Meld je aan bij het forum en geef je mening over dit onderwerp.