Tussen geloof en hersenletsel - Interview Moniek Bouman

(door Tom)  

Moniek Bouman, 22 jaren jong, kreeg in december 2005 een zwaar auto-ongeval toen ze, op weg naar het station, achterop de fiets zat bij haar toenmalige vriend. De bestuurder van de auto bleek achteraf haar buurjongen van vroeger. Hij is doorgereden en ontkent dat vandaag nog steeds. Moniek heeft aan het ongeval een hersenkneuzing, een verbrijzelde linker elleboog en uiteindelijk een post traumatische stress-stoornis overgehouden. Als je haar ziet zou je dit niet zeggen. Ook moest ze haar studie onderbreken. Ze volgde het laatste jaar van de opleiding SPW niveau 4 en hoefde nog slechts een korte stage te lopen.

Moniek lag vrijwel direct in coma na het ongeval. Na twee dagen werd ze wakker in het Universitair Medisch Centrum. Van de coma herinnerde zij zich nog dingen, wat volgens doctoren niet mogelijk is.

"Toen begon mijn droom. Het was heel onwerkelijk allemaal en dat is het eigenlijk nog steeds."

Ziekenhuis

Moniek lag, vastgebonden voor haar eigen veiligheid, op de afdeling neurologie. Alleen wanneer er bezoek kwam werd ze losgemaakt. Door decorumverlies beet ze haar moeder en zus. "Visite stuurde ik weg en de cadeaus gooide ik in een hoek." De kamer moest prikkelvrij zijn, dus alle kaarten moesten weg. Afwisselend kwamen moeder, vader en zus op bezoek. Moniek had veel last van dwangneuroses: veel douchen, aan de bel trekken en nummers opdreunen. Daarom werden alle nummers afgeplakt. Een andere patiënt confronteerde Moniek erg met haar eigen toestand. Later kwam ze deze jongen weer tegen in het revalidatiecentrum.

Ter voorbereiding op de overplaatsing naar revalidatiecentrum De Hoogstraat moest ze een speciaal programma volgen. Daarin mocht ze overdag maar één uur slapen. Ze deed alles om wakker te blijven; dronk koffie, gooide koud water over haar hoofd en leunde tegen koude ruiten. Op een kalender kruiste ze de dagen voor haar vertrek af. Vlak daarvoor mocht ze voor het eerst naar buiten. "Het vroor negen graden, heerlijk!"

Revalidatie

Vanaf haar komst op de Hoogstraat ging het bergopwaarts. "Ik werd me bewuster van alles wat er gebeurd was." De dagen in het revalidatiecentrum begonnen met oriëntatie. Je moest vertellen over wat je voorheen deed in het huishouden. Ook werd de krant doorgenomen. Daarnaast kreeg Moniek fysio- en ergotherapie. Twee keer in de week mocht ze zwemmen. Een halfuur was al snel te kort. Later kreeg ze ook activiteiten- en muziektherapie. De eerste zaterdag mocht ze al naar huis, wat langzaam werd uitgebreid. Moniek mocht na een tijdje zelfstandig naar buiten en trappen lopen. Het lichamelijk herstel ging wonderbaarlijk snel, geestelijk deden ze vrij weinig. Moniek en haar ouders drongen er wel op aan, ze wilde graag praten. "Als er een emotie omhoog kwam moest ik maar gaan kleien of naar mijn kamer." Met andere revalidanten praten over problemen mocht niet. Het ging steeds beter en er was steeds minder te doen. Moniek mocht langer thuis blijven. Negen maart kon de vlag uit en werk Moniek ontslagen uit het revalidatiecentrum. Tot begin juni was ze in dagbehandeling. Nu krijgt ze nog maar twee uur fysiotherapie en twee uur psychische hulp.

Familie

Mijn moeder is erg begripvol. Mijn vader doet hard zijn best maar heeft er meer moeite mee. Mijn zus zie ik weinig omdat ze uit huis woont. Zelf denk ik wel dat ze het er moeilijk mee hebben.

Relatie

Tot niet zo lang na het ongeluk had Moniek een vriend die streng gelovig is. Bij dit geloof kwam kijken dat ze in het kwaad van dingen geloven. Zo moesten heel wat spullen weggedaan worden omdat ze "kwaad" waren (o.a. Harry Potter boeken). Na het ongeluk werd het geloof steeds extremer en moest het kwaad dat het ongeluk met zich meegebracht had uit de hele familie gedreven worden. Moniek vond dit allemaal maar eng. "Het ongeluk zou ook veroorzaakt zijn door de duivel." Daarom moest Moniek door uitdrijving ook verlost worden van het kwaad. Omdat ze vrij onzeker en onstabiel was heeft ze dit toegelaten. Het geloof had haar sterk beïnvloed. Haar ouders wisten niet zoveel van wat zich afspeelde. Ze respecteerden haar keuze voor deze vriend. Ze was erg verliefd.

Haar ex-vriend bleef een nacht slapen. Midden in de nacht belde zijn moeder dat hij naar huis moest komen vanwege familieomstandigheden. De volgende ochtend stonden Moniek en haar moeder aan de deur voor een verklaring voor een hele nacht opblijven en wachten op een verlossend telefoontje. Haar ex-vriend verbrak de relatie. Moniek stortte in. Ze kreeg door de huisarts kalmerende middelen voorgeschreven en op de lijst voor psychische hulp gezet. Ze heeft een flink trauma aan alles overgehouden. Hiervoor krijgt ze ook EMDR therapie (Eye Movement Desensitization and Reprocessing). De verwerking heeft veel vertraging opgelopen door het strenge geloof van haar ex-vriend. Zo was EMDR therapie ook verboden.

Moniek wilde al weer snel haar stage vervolgen, maar kreeg het advies daarmee nog even te wachten. Werken in de zorgsector kan confronterend zijn. Ook haar contacten zijn erg veranderd. Veel vrienden laten weinig van zich horen. Haar relatie was toch ook een sterke vriendschap. Één vriendin heeft haar niet laten vallen. Zij heeft een website gebouwd voor Moniek om terug te blikken op de mooie momenten die ze samen hebben meegemaakt en nog mee maken. "Over mijn toekomst ben ik niet erg zeker. Verder dan de dag van vandaag durf ik nog niet te kijken."

"Al een tijdje was ik aan het denken of er misschien toch niet meer is, iets als geloof bijvoorbeeld. Na dit alles weet ik dat er 'iets' is maar wat dat is.... "

Moniek komt graag in contact met andere jongeren en wil graag reacties op dit interview. Die kun je mailen of posten naar het secretariaat van Vereniging Cerebraal.

En neem gerust een kijkje op de website van Moniek: http://come2me.nl/sites/index.php?bijnaam=mmadventure