Domme Flip

In het korenveld, vlak om de hoek van ons huis, leeft in een groot ondergronds hol een complete muizenfamilie: een opa, een oma, en een vader en moeder met wel tien kleine muizenkinderen. Iedere dag gaan ze op zoek naar voedsel. In de zomer is dat niet zo lastig. Dan is er in het korenveld veel lekkers te vinden. Maar als de winter nadert, het buiten kouder wordt en het veld kaal, dan gaan de muizen op onderzoek in de huizen in de buurt.

Ook Flip, één van de kleinere muizenkinderen. Hij ontdekte dat je gemakkelijk onder de deur van een garage door kunt kruipen en dat daar allerlei leuke dingen te vinden zijn. Meestal ook wel iets eetbaars. Veel mensen bewaren in hun garage vogelvoer, groenten en tuinzaden. Dat lusten muizen graag.

Maar Flip ontdekte op een dag ook iets bijzonders in een garage. Op een plank stonden potten met verschillende kleuren verf. De deksels van die potten waren niet goed afgesloten. Flip wilde wel eens weten of er iets eetbaars in die blikken zat. Hij stak zijn spitse snuit onder de dekselrand. Oei, wat een vreemde geur. Hij snoof eens diep. Het rook niet echt vies. Ook in de andere potten stak hij zijn snuifneus.

Hij voelde zich wel steeds een beetje duizelig worden, maar het was toch vooral een prettig luchtje. Alleen jammer dat de verf niet te eten was. Thuis vertelde Flip van het lekkere luchtje in de garage.

"Pas maar op", zei oma, "dat is verflucht. Als je daar veel van snuift slaat het op je hersenen."

Maar Flip was nog jong en dacht: "Oma's zijn ouderwets, die durven niks. Ze weten alleen nog maar van vroeger. Mij gebeurt niks."

De volgende dag ging hij weer naar de garage en nam zijn broertjes en zusjes mee. "Kom op", zei Flip, "willen jullie ook eens ruiken?" Maar ze dachten aan wat oma gezegd had en gingen liever op zoek naar eten. Flip niet, die snoof lekker aan alle potten. Vooral die gele verf rook heerlijk. Hij ademde diep in, maar opeens werd hij erg duizelig. Gauw ging hij op de plank zitten. Het scheelde maar weinig of hij was op de grond gevallen met de verfpot over zich heen. Gelukkig voelde hij zich na korte tijd weer beter.

Flip ging nu iedere dag naar de garage, snoof diep boven de potten en genoot van de lekkerste verfgeuren.

Na een paar weken merkten de andere muizen dat Flip zich anders gedroeg. Hij reageerde niet meer zo snel als er gevaar dreigde, was altijd duizelig en hij lag meer op zijn bed in het konijnenhol dan dat hij buiten was. "Ja, ja", zei oma, "ik heb je gewaarschuwd. Je hebt teveel aan de verf geroken. De gevaarlijke stoffen die daar in zitten heb je ingeademd en zijn zo in je hersenen terechtgekomen. Ze hebben daar wat kapot gemaakt, waardoor je nu zo duizelig en moe bent. "

Flip begreep nu wel dat hij heel dom geweest was. Hij beloofde dat hij nooit meer aan verfpotten zou ruiken. Maar hij bleef moe en duizelig. Hij kon daardoor niet meer zoals vroeger meespelen met de andere muizenkinderen. Ook moest hij voortaan vlakbij het hol blijven omdat hij gevaar niet meer snel genoeg herkende om zich op tijd uit de pootjes te maken.

Mensen kunnen ook hersenletsel oplopen als ze bepaalde verfstoffen vaak inademen. Ze worden dan duizelig, moe en traag.

Zorg er daarom altijd voor dat verfpotten goed afgesloten zijn en snuif ook niet voor de grap aan verf. Jullie willen vast geen domme Flip worden.

Waarom heeft een krokodil zo'n platte kop?, ((voor)lees verhalen voor kinderen) H.Hessels.
Uitgave vereniging Cerebraal. Leden gratis, niet-leden € 3,50. Te bestellen via de website van vereniging Cerebraal (literatuur)