Haastige spoed is zelden goed

Kennen jullie Renske de haas? Hij woont met al zijn broertjes en zusjes op Schiermonnikoog in de weilanden vlakbij de aanlegplaats van de boot.

Die Renske kan rennen! Zo snel rent geen enkele haas. Als er een hazenhardloopwedstrijd is, komt Renske altijd als eerste aan bij de finish. Tijdens het rennen kijkt hij even om, om te zien of er geen gevaar dreigt en of zijn broertjes en zusjes er al aankomen.

Op een mooie lentedag zat Renske in het wortelveld zich tegoed te doen aan een heerlijke winterwortel. De zon scheen lekker op zijn bast. Hij genoot met volle teugen. Plotseling schrok hij. Hij had wat gehoord. Er kwam iemand aangelopen. Renske ging rechtop zitten en spitste zijn lange oren. Ja hoor, daar was de hond van de boer. Die moest de hazen uit het wortelveld jagen. Een snelle laatste hap en Renske zette het op een rennen.

"Als ik maar voor de hond bij de dijk ben, dan kan me niets gebeuren", dacht Renske, "de hond springt toch niet over de afrastering heen en ik kan er gemakkelijk onderdoor. Even omkijken om te zien of de hond nog achter mij zit.

Tjonge, dat beest kan nog flink hard lopen, zeker geoefend met de baas. Nog een klein stukje, dan ben ik veilig. Even omkijken of... " Patsboem... met volle vaart botste Renske tegen een paal van de afrastering. Renske tuimelde ondersteboven en bleef stil liggen. Gelukkig nog net aan de goede kant van het hek zodat de hond hem niet kon grijpen. Die stond luid blaffend in het wortelveld. Even later trok de hond zich triomfantelijk terug.

Na een paar minuten kwam Renske bij. Hij was even buiten westen geweest. Hij probeerde zijn pootjes een voor een te bewegen. Ze deden wel pijn, maar hij kon ze nog allemaal gebruiken. Niets gebroken. Maar wat voelde hij op zijn kop? Hij keek in het water van de sloot langs het veld. Behalve twee lange oren zag hij nog een derde oor. Of was dat geen oor? Nee, het was een grote bult tussen zijn oren. Hij voelde er eens aan met een poot. Au, dat deed gemeen zeer. Hij kroop diep weg in het gras en probeerde te slapen. Morgen zou alles wel weer beter zijn.

Renske knapte inderdaad snel op. De bult was na een paar dagen verdwenen en hij rende weer als vanouds, maar toch... hij was zo gauw moe. Halverwege het weiland moest hij alweer even rusten, terwijl zijn poten nog best een eindje verder zouden willen rennen. 's Middags, als de andere hazen speelden, sliep Renske een uurtje in een duinpan. Daarna kon hij weer met de anderen mee naar het knollenveld.

Renske moest ook veel voorzichtiger zijn in het wortelveld. Als hij at kon hij niet meer tegelijkertijd in de gaten houden of de hond er aan kwam. Het was óf eten óf op het gevaar letten. Gelukkig vond hij daar wat op. Renske ging voortaan samen met een andere haas naar het wortelveld. Als de één at, kon de ander opletten.

In Renskes hazenkop werkte toch iets niet meer zo goed als vóór de klap tegen de paal, hoewel je aan de buitenkant niets kon zien.

Ook op het grote hazenfeest was hij niet meer het middelpunt, maar zat hij aan de kant, knabbelde op een grasspriet en vertelde zijn broertjes en zusjes: "Let vooral goed op als je omkijkt bij het rennen. Want voor je het weet loop je ook tegen zo'n paal of hek aan en bestaat het risico dat je net zo wordt als ik. Dan moet je ook alles wat rustiger aan doen, kan je geen twee dingen meer tegelijk en zijn drukke hazenfeesten niet meer zo leuk."

Gelukkig tonen de andere hazen veel begrip. Ze doen er alles aan om Renske zoveel mogelijk met hen mee te kunnen laten doen. Al moet hij tussendoor wel een hazenslaapje doen.

Waarom heeft een krokodil zo'n platte kop?, ((voor)lees verhalen voor kinderen) H.Hessels.
Uitgave vereniging Cerebraal. Leden gratis, niet-leden € 3,50. Te bestellen via de website van vereniging Cerebraal (literatuur)