Zonder parachute

In een groot bos aan de rand van de Lemelerberg, woont Joris de eekhoorn met zijn broertjes en zusjes. Bovenin een grote beukenboom. Daar is een fijn eekhoornnest gebouwd. Door een gat in de stam van de boom kun je daar komen. Joris en zijn broertjes en zusjes zijn allemaal in dat nest geboren.

Toen ze wat groter werden moesten ze veel leren; in en uit de boom klimmen, razendsnel om de boomstam heen draaien waardoor eventuele vijanden je moeilijk zien, en springen van de ene tak op de andere. Dat laatste valt niet mee voor een kleine eekhoorn. Gelukkig hebben ze een grote pluimstaart die ze zonodig als een soort parachute kunnen gebruiken.

Maar het gaat ook wel eens mis. Dan vallen ze naar beneden. Meestal lukt het ze dan nog net een tak vast te pakken of ze vallen op het zachte mos. Maar Joris kwam ook een keer met zijn kop bovenop een dikke boomwortel terecht. Auw, dat deed gemeen zeer. Maar hij was niet kleinzerig. Hij zwaaide eens met zijn pluimstaart, duwde zijn kleine oortjes weer overeind en klauterde direct de boom weer in. Het leek alsof er niks was gebeurd.

Hij was wel een beetje duf in zijn kop maar dat zou morgen vast weer over zijn. Maar de volgende dag, bij het leren rapen van beukennoten voor de winter, zag zijn zusje Pien dat hij alleen de noten rechts van hem opraapte. Dat begreep ze niet. Joris had zulke goede ogen, dat hij hoog vanuit de boom de beukennoten nog op het mos zag liggen. Dan roetsjte hij naar beneden en raapte er zoveel mogelijk op om ze in de holle boom te verstoppen als wintervoorraad.

Nu liet hij een heleboel beukennoten die vlak voor zijn snuit lagen zomaar links liggen! En toen hij naar de holle boom rende, zag hij een gemene boomwortel links van hem niet, tuimelde eroverheen en verloor al zijn beukennoten.

Pien lachte hem uit en vroeg: "Wat is er aan de hand? Ik zou het zand maar eens uit je ogen wrijven, zeker niet uitgeslapen?" Joris snapte het ook niet. Hij zag alles rechts van hem, maar niet wat er links was.

Dat kwam door de val uit de boom. Binnenin zijn kopje was iets beschadigd. Zijn ogen waren prima in orde, maar zijn hersenen reageerden niet op wat hij links zag. Met een heel moeilijk woord heet dat neglect. Knap lastig was dat. Gelukkig begrepen vader en moeder wat er aan de hand was. Ze legden hem uit hoe je daar het beste mee om kan gaan.

Nu moet Joris voordat hij gaat klimmen of rennen eerst goed zijn kopje draaien om alles wat links van hem is, recht voor zich of rechts van hem te krijgen. Want bij het springen van boom naar boom koos hij alleen maar de takken die hij rechts zag. Een gemakkelijke linkertak kon hij niet zien. En bij het eten moet hij zijn bordje beukennoten regelmatig draaien omdat hij anders de linkerhelft laat staan.

Dat is allemaal wel een beetje lastig, maar als je eraan gewend raakt valt het nog best mee. Eekhoorns kunnen gelukkig goed horen. Joris ook. Zijn zusjes en broertjes helpen hem door te roepen als hij links iets niet ziet.

Als je een keer in Lemelen bent, kun je Joris gewoon tegenkomen. Laat hem dan niet schrikken door plotseling links van hem te gaan staan, want dan is hij in een ommezien in een boom verdwenen.

Waarom heeft een krokodil zo'n platte kop?, ((voor)lees verhalen voor kinderen) H.Hessels.
Uitgave vereniging Cerebraal. Leden gratis, niet-leden € 3,50. Te bestellen via de website van vereniging Cerebraal (literatuur)