Gevolgen van niet‑aangeboren hersenletsel (NAH).

Onze hersenen lijken een beetje op een computer. 
Alles wat we doen wordt door onze hersenen geregeld. Als er in onze hersenen iets beschadigd raakt, kan dat veel problemen geven.

Voor alle mensen die last hebben van hersenletsel zijn de gevolgen anders. Soms hebben ze kleine problemen, soms grote.

Soms lijkt iemand wel een heel ander persoon te zijn, dan voor het hersenletsel.

Iemand met niet‑aangeboren hersenletsel kan last hebben met

• bewegen
  
• praten
  
• sneller vermoeid raken, bij voorbeeld al moe worden van praten of geluid.

Als je vader of moeder moeite heeft met bewegen, verandert er voor jou ook van alles. Vaak moet je helpen om dingen te pakken of te doen, terwijl je er misschien even geen zin in hebt. Of misschien kost het je wel moeite om rustig te blijven luisteren, als je vader of moeder met moeite spreekt. Aan de andere kant wil je je ouders natuurlijk graag helpen.

Vroeger kon mijn moeder overal tegen, maar nu mogen we nooit eens lekker muziek spelen. Ze vindt altijd dat we teveel herrie maken. Helma, 9 jaar.

Iemand kan ook problemen hebben met

• onthouden
  (de weg vinden kan al lastig zijn of iemand belooft iets, maar vergeet het direct ook weer.)
  
• lezen
  
• leren

Mijn vader hielp me vroeger altijd met huiswerk. Na dat ongeluk doet hij dat nooit meer. Hij zit maar stil op de bank een beetje voor zich uit te kijken. Waarom moest hem dat ongeluk overkomen? Freek, 12 jaar

Sommige mensen gedragen zich ook anders dan vroeger bij voorbeeld

• ze moeten sneller huilen
  
• ze moeten sneller lachen
  
• ze worden eerder boos
  
• ze doen minder, het lijkt alsof hun startmotor minder goed werkt
  
• ze reageren te snel of kunnen niet ophouden, het lijkt alsof hun rem kapot is

Een probleem bij veel mensen met niet‑aangeboren hersenletsel is, dat je aan de buitenkant niets ziet, maar dat er toch veel niet meer lukt zoals voor het hersenletsel.

Ook dit komt allemaal, doordat er iets in de hersenen beschadigd is.

Sinds mijn broer dat ongeluk heeft gehad, speel ik niet vaak meer met hem. Hij wordt toch bij alles meteen kwaad. Vroeger deden we veel samen. Het lijkt wel of ik een heel andere broer gekregen heb. Mijn ouders zijn altijd met hem bezig. Voor mij hebben ze nu weinig tijd.
Omdat het met mij op school steeds slechter ging, heb ik nu begeleiding van de schoolpsycholoog. Daar kan ik gelukkig goed mee praten. Eefje, 13 jaar

Wil je wat tips, hoe je er zelf mee om kunt gaan? kijk dan op "wie helpt mij?"