Boos zijn om niks
Janken om niks
Dwars zijn om niks
Ruzie om niks
Wat komt door mijn niet aangeboren hersenletsel?

Ongeremd
en heftig alle remmen kwijt.
Wat komt door verdriet en door
intense woede? Is het maar een
fase? Iets dat langzaam slijt?

Een gedeelte van een tekst van de groep Flashback
@rock en rolstoel produkties

Ken je zo iemand?

We willen je op de website wat meer vertellen over hersenletsel, dat iemand plotseling krijgt. Over de eventuele gevolgen en tips om er mee om te gaan. Er is lang niet overal een antwoord op. Alleen kinderen die het zelf meemaken, kunnen antwoord geven op de vraag wat het voor hem of haar betekent.

Suzanne's zusje, Marieke,  werd op haar fietsje aangereden door een auto. Eerst zat Marieke in een rolstoel. Na een paar maanden in een revalidatiecentrum kon ze weer naar haar oude basisschool terug. Marieke heeft nog wel een speciale fiets, omdat ze moeite heeft met evenwicht bewaren.

Mohammed, de broer van Faiza is 2x geopereerd aan een hersentumor. Faiza kan nu niet meer samen met haar broer naar school, omdat Mohammed naar een speciale school moest. Faiza vindt Mohammed wel erg veranderd.

Vaak zie je aan de buitenkant niet dat iemand NAH heeft. Dat maakt het vaak moeilijk om het te begrijpen. Hieronder een paar uitspraken van kinderen:

"Mijn vader wordt soms plotseling zo boos"

De vader van Cees heeft 6 jaar geleden een motorongeluk gehad. Je ziet eigenlijk niets meer aan hem. Alleen zijn ene oog staat een beetje scheef. Hij is meestal vrolijk en druk. Maar soms wordt hij plotseling zomaar boos. Cees schrikt daarvan. Hij vraagt zich dan af wat hij verkeerd heeft gedaan.

"Mijn vader doet soms zo kinderachtig."

Wij mogen van onze moeder voor het eten niet snoepen. Maar mijn vader doet dat stiekem wel. Hij vertelt ook wel stomme mopjes en lacht dan hard.

Omdat hersenen die beschadigd zijn het soms moeilijk hebben, gaan ze een beetje werken “als vroeger”. De hersenen weten nog goed hoe het vroeger was. Dat kennen ze. Van de buitenkant lijkt dat er alleen een beetje op zoals een kind doet. Het is eigenlijk een manier om toch te proberen hun best te doen.

"Ik schaam mij voor mijn vader."

Hij doet sinds zijn ziekte soms zo raar. Als er vriendjes komen spelen hoop ik maar dat hij gewoon doet n dat ze niets merken. Maar vaak zien ze toch dat hij anders doet.

Het is wel te begrijpen dat je het vervelend vindt als je vader anders doet dan andere vaders. Maar hij kan er waarschijnlijk niets aan doen. Het is een handicap. Iedereen is zoals die is. Als het je lukt om het steeds meer gewoon te vinden, hoef je je minder te schamen.

"Mijn moeder denkt alleen aan zichzelf."

De moeder van Sacha heeft hersenletsel. Vroeger zorgde zij voor het hele gezin. Ze stond dag en nacht voor iedereen klaar. Niets was haar te veel. Ze hielp altijd met moeilijke karweitjes of huiswerk. Ze wist precies wanneer Sacha naar sport of en feestje moest. Nu heeft ze voor niemand meer belangstelling. Weet niet meer wie de vriendjes van Sacha zijn. Ze vraagt nooit meer hoe het was op school.

Als je hersenletsel hebt, kan het zijn dat de hersenen zo druk zijn met hun eigen werk dat er geen ruimte meer is voor iets anders. De hersenen kunnen heel moeilijk bedenken hoe het voor een ander is. Soms moet je dat dan maar gewoon vertellen.

"Steeds hetzelfde."

Theo is 14. Zijn vader heeft is 4 jaar geleden geopereerd aan zijn hoofd. Voor de operatie deed zijn vader graag mee aan spelletjes en verzon hij steeds iets anders om te doen. Ze gingen samen graag op avontuur. Nu wil zijn vader altijd hetzelfde rondje fietsen, hetzelfde spel en het liefst ieder jaar naar dezelfde camping.

Als je hersenletsel hebt (er zit eigenlijk een soort litteken in het hoofd), kun je vaak niet goed meer nieuwe dingen bedenken. Alles wat nieuw of anders is, kost veel energie of is verwarrend. Iets wat bekend is voelt dan veilig en vertrouwd. En dat wil je dan het liefst.

"Hij praat veel maar doet niets."

3 jaar geleden is de vader van Arjo van een steiger gevallen. Naast een botbreuk liep hij hersenletsel op. Nu praat hij vaak over allerlei plannen die hij heeft. Ook heel veel voornemens en klussen die moeten gebeuren. Van de kinderen vraagt hij dat ze hun huiswerk maken en hun taakjes doen. Maar zelf doet hij eigenlijk niets.

Bij hersenletsel gaat soms de “startmotor” in de hersenen stuk. Mensen hebben dan wel plannen maar het lukt hun niet om er mee te beginnen. Soms weten ze ook niet precies hoe ze moeten beginnen.
Het kan helpen om samen met een ander aan een klus te beginnen. Of van tevoren een heel duidelijk plan te maken.