Bijna verdronken...

Op camping Hommelheide in Susteren is het leven voor konijnen goed. Ze kunnen vlakbij het bos veilig holen graven en in de korenvelden in de buurt hun buikjes vol eten. Verder is er een heel groot meer. Voor de konijnen lijkt het wel een zee. Als het overdag druk is op de camping, verschuilen de konijnen zich in hun holen en in het bos. Maar vroeg in de ochtend en als de avond is gevallen zie je ze overal rondrennen.

Ook Flappie, een heel klein maar ondernemend konijntje. Hij staat altijd en overal met zijn konijnenneus vooraan om alles als eerste te ontdekken. In zijn nieuwsgierigheid is hij al eens blijven hangen in het prikkeldraad. Daar heeft hij wat kale plekjes in zijn vacht aan overgehouden. En door zijn gulzigheid heeft hij zich al meer dan eens verslikt in een grote wortel. Vandaag gaat hij het grote water eens onderzoeken. Voorzichtig staat hij aan de rand van het meer en kijkt in het water. Wat een rare kop heeft het konijn dat hij daar ziet! Heel even steekt hij zijn rechtervoorpoot in het water. Oei, dat is koud en nat. En kijk nou eens, wat krijgt dat konijn in het water gekke rimpels op zijn kop.

Leuk, nog eens proberen. Oeps, daar glijdt Flappie het water in.

"Help, help, ik kan niet zwemmen." Daarom had zijn moeder al vaak voor de gevaren van het water gewaarschuwd. Hij gaat helemaal kopje onder en kan geen adem meer halen. Even met zijn kopje boven snakt hij naar adem. De walkant ziet hij al bijna niet meer. Flappie zakt weer onder water. Het wordt hem zwart voor de oogjes. Maar plotseling, waf, waf, waf, is er een grote hond naast hem in het water. Met zijn kaken grijpt hij Flappie in zijn nekvel en trekt hem het water uit.

Daar ligt Flappie op de waterkant, zijn ogen gesloten. Er loopt een straaltje water uit zijn bek.

De andere konijnen komen allemaal kijken. Wat duurt het lang voordat Flappie zijn ogen weer open doet. "Waar ben ik? Wie zijn jullie?" Flappie weet het niet meer. Voorzichtig slepen ze hem naar zijn hol.

De volgende dag probeert Flappie op te staan, maar zijn pootjes werken niet mee. Hij zakt er steeds door. Ook weet hij nog steeds niet wie en waar hij is. Doordat hij zolang onder water gelegen heeft en bewusteloos geweest is, zijn stukjes van zijn hersenen kapot gegaan; juist die stukjes die ervoor zorgen dat je kan lopen en dingen onthouden.

Met veel moeite lukt het Flappie na enige tijd weer om te lopen. Hij moet toch wortels en koren zoeken in het veld. Hij zorgt er wel altijd voor dat er andere konijnen in de buurt zijn. Want hij kan niet meer zo goed de weg naar zijn hol vinden. Soms loopt hij pardoes de verkeerde kant op. De andere konijnen waarschuwen hem ook voor gevaar, zoals mensen op fietsen, auto's en jagers in het bos.

Gelukkig herkent hij zijn papa en mama wel weer, al moet hij nog steeds goed nadenken over wie wie is. Daar word je nogal moe van. Bij het water, daar komt hij niet meer en aan het konijn in het water denkt hij al helemaal niet.

Dus kinderen, als jullie kunnen zwemmen, of als je een zwemband draagt en papa of mama is erbij, dan is het heerlijk om in het water te spelen. Maar anders kun je er beter niet te dichtbij komen als je niet hetzelfde als Flappie mee wilt maken.

Waarom heeft een krokodil zo'n platte kop?, ((voor)lees verhalen voor kinderen) H.Hessels.
Uitgave vereniging Cerebraal. Leden gratis, niet-leden € 3,50. Te bestellen via de website van vereniging Cerebraal (literatuur)