Een deftig schaap

Sophie was een deftig schaap. Als lammetje voelde ze zich al verheven boven de anderen. Ze vond zichzelf de mooiste en de andere lammetjes en schapen maar onnozele dieren. Daar kon ze beter niet mee omgaan. Als een van de schapen viel of in een doornstruik verstrikt raakte, dacht ze: "dom beest", en stak geen poot uit om te helpen.

Ze liep vaak náást de kudde, zodat iedereen haar mooie vacht kon zien en hoe stevig ze op haar poten stond.

De herdershond had de grootste moeite om haar bij de kudde te houden en de andere schapen noemden haar spottend "prinses Sophie".

Tot op een dag Sophie opeens een erge pijn in haar hoofd voelde en ze zomaar onverwacht omviel. Dat is voor schapen heel erg, want ze kunnen zelf niet overeind komen. De andere schapen keken eens naar Sophie en dachten: "die stelt zich weer eens aan. "

Maar het was echt. De linkerpoot van Sophie was verlamd en de linkerhelft van haar kop stond helemaal scheef. Ze probeerde te blaten, maar er kwam slechts een raar geluid uit haar bek. De pijn in haar kop verdween al snel, maar de verlamde poot en de scheve kop bleven. Ze werd erg bang.

Gelukkig had de herder Sophie zien omvallen en kwam toegesneld. Hij zette Sophie op haar drie gezonde poten en gelukkig, ze bleef staan, al bungelde die vierde poot er zielig bij. "Tja", dacht de herder, "wat doe ik nu met Sophie, als ze niet meer kan eten en meelopen met de kudde? Dan moet ik haar verkopen aan het slachthuis, want schapen met hersenletsel kan ik niet in mijn kudde gebruiken."

O, o, o, wat was Sophie ineens zielig. Ze probeerde met haar scheve bek wat van de heidestruikjes te eten, maar dat lukte nauwelijks. Meelopen naast de kudde op drie poten ging ook al niet. Ze strompelde maar wat voort. Blaten kon ze ook niet meer. Bij de drinkbak stond ze achteraan, terwijl ze vroeger alle kleinere schapen opzij duwde om als eerste te kunnen drinken. In het begin dachten de andere schapen "net goed, nu doe je alles ook maar alleen, dat komt ervan als je je te goed voor ons voelt."

Maar het duurde niet lang. Schapen en lammetjes komen gewoonlijk voor elkaar op. Ze verzamelden zich bij Sophie. "Zeg Sophie", zei Veronika, de leidster van de kudde, "als jij je voortaan als een normaal schaap gedraagt helpen we je, zodat je niet naar het slachthuis hoeft." Ze lieten Sophie in het midden van de kudde lopen zodat alle schapen haar tempo aanhielden. Dan liep ze niet in haar eentje achteraan en werd ze niet opgejaagd door de herdershond. Ook zorgden ze dat Sophie de sappigste struikjes kreeg. Die kon ze met haar scheve bek gemakkelijker opeten. Ook mocht ze voortaan als eerste bij de drinkbak. En omdat ze midden in de kudde liep viel het niet op dat ze niet kon blaten. De herder zag dit en omdat Sophie erg mooie wol gaf mocht ze blijven.

Wat schaamde Sophie zich dat ze zich altijd meer had gevoeld dan de andere schapen. Zelfs het lelijkste schaapje duwde zich vriendelijk tegen haar aan en de lammetjes dartelden om haar heen.

Bij mensen is het ook belangrijk dat je een papa, mama, opa of oma die door een hersenletsel wat moeilijker loopt, praat of ziet, een beetje helpt. Dan heeft die persoon net als het schaap Sophie, toch weer zoveel mogelijk een 'normaal' leven.

Waarom heeft een krokodil zo'n platte kop?, ((voor)lees verhalen voor kinderen) H.Hessels.
Uitgave vereniging Cerebraal. Leden gratis, niet-leden € 3,50. Te bestellen via de website van vereniging Cerebraal (literatuur)